|
21 augustus 1991
Vandaag hebben we je 30e verjaardag
gevierd, we zijn naar je mooie boerderijtje in
Appeltern gereden
En hebben een heerlijke dag gehad,het
zonnetje scheen en we hebben lekker buiten in de
tuin gezeten.
Je was zo trots op je nieuwe huis en je
nieuwe auto..
Savonds toen we weggingen had ik een
onbestemd gevoel,ik kon er niks mee en jij stond
in de deuropening
Ons uit te zwaaien...dag zus...dag
broer...
5 september 1991
Ik word smorgens wakker en Aad is al naar
kantoor, ik hoef smiddags pas te werken in de
koffieshop.
Lekker bakkie koffie en ik ga aan de
keukentafel de Libelle lezen.
De telefoon gaat, het is mijn moeder en ze
klinkt paniekerig: Dana Peter heeft een
autoongeluk gehad en ligt in het ziekenhuis, kun
je komen dan gaan we richting Nijmegen.
Mijn hart staat stil...ik weet het
eigenlijk al....in paniek ren ik rond om kleding
bij elkaar te rapen,trek 2 verschillende gympjes
aan en bel een taxi en Aad, net als ik naar
buiten loop komt hij aanscheuren en ik stap
in...
Mijn hart bonkt in mijn keel dat kleine
stukje rijden naar mijn ouders.
Ik doe de voordeur open en zie 2 agenten
staan, mijn moeder stort in voor mijn ogen en
gilt: Peter is dood!!!
Ik zie mijn vader verdwaasd rondlopen en ik
kan alleen maar schor gillen: Neej!!!
De agenten vertellen wat er gebeurd
is...rond 05.00 snachts ben je met 220 km per
uur tegen een vrachtwagen aangeklapt en over de
kop geslagen, je was op slag dood.
We moeten naar het ziekenhuis om je te
identificeren...onderweg ernaartoe hoop ik en
bid ik dat het iemand anders is (erg he?)
We komen aan en 2 familieleden moeten Peter
zien en vaststellen dat hij het is...mijn vader
en Aad doen dat en wij staan versuft te
wachten...ze komen terug...mijn vader lijkbleek
en Aad geschokt.
Fuck het is echt waar...ik wil hem zien
maar dat wordt afgeraden,hij is er erg aan
toe...we moeten wachten op de
begrafenisondernemer, die zegt ons dat hij Peter
een keer kan opknappen om afscheid te nemen en
daarna adviseert hij ons om de kist te
sluiten...
Dat waren we toch al van plan,want je was
zo ijdel...dat aapies kijken willen we je niet
aandoen.
Smiddags rijden we naar je huisje en de
hondjes en katten staan ons kwispelend op te
wachten...het baasje komt niet meer terug
jongens...ik wist niet dat een mens zoveel
tranen had...ik ben ook een soort van
verdoofd...wattenbollen in mijn hoofd en ik kan
niet normaal nadenken..ik bel mijn baas en vraag
of ik een dag vrij kan krijgen...
Savonds kunnen we eindelijk naar je
toe...ik ga alleen de rouwkamer in en het is
zooo raar..je ligt daar en het is net alsof je
elk moment kan roepen: beeeh geintjuh!!!
Je voelt koud aan en je haar zit gek,ohoh
even goed doen want dat zou je erg vinden.
Nu moet ik afscheid nemen,maar zo voelt het
niet....ik geloof het niet,maar het is toch echt
echt waar.
Ik geef je een kus en zeg dat ik onwijs
veel van je hou.
De weken na je dood zijn raar en
fuzzy....de crematie is groots en mooi en zoveel
mensen komen jou de laatste eer bewijzen...ik
heb niemand gezien..ik kan bij God niet
vertellen wie er geweest zijn alleen dat het er
erg veel waren..
We slepen ons door de weken heen..je huis
moet leeggeruimd worden en je beestjes krijgen
nieuw onderdak, de katten bij vrienden, een hond
bij een andere vriend en wij nemen Husky...Husky
je allesje wordt 18 jaar!!!
De maanden gaan voorbij en het leven gaat
door..pappa en mamma zijn in een klap tien jaar
ouder geworden en ik probeer zo goed en zo kwaad
verder te gaan.ik moet wel...ik mis
je..ontzettend..
4 februari 1997
Ik beval van een kerngezonde zoon..Kristan
Peter....het zonnetje gaat weer schijnen...ook
voor mamma en pappa..het verdriet blijft en
wordt iets minder maar het missen wordt
erger...waarom kon je je neefje nu niet
bewonderen ( of zie je hem vanaf je ster?)
Oudjaarsavond 1999
We gaan een nieuwe eeuw in zonder jou! We
hebben gelukkig wel je muziek als mooie
nalatenschap en ik denk vaak dat als je nog had
geleefd jij de nieuwe Tiesto zou zijn
geweest...je was zo succesvol...je ging recht
naar de top!!!
Ik word 30 jaar oud zo,n raar idee..even
oud als jij...ik gooi mijn leven om..ik ben diep
ongelukkig in mijn relatie en kap ermee...ik
leer Ronald kennen mijn ware liefde...samen
krijgen we nog 2 kids Dani en Senna en weer heb
ik verdriet..( kun je ze zien? Ben je trots op
me?)
Ik krijg een droom en in die droom loop ik
door een stadje in Griekenland, jij komt de hoek
om gelopen..ik scheld je verrot: Waarom heb je
niks gezegd? Waarom heb je geen afscheid
genomen?
Jij glimlacht en zegt: Het is goed...sinds
die droom voel ik me beter...tuurlijk blijft het
pijn doen....maar eens zien we elkaar
weer..
28 augustus 2006
Ik ga weer trouwen..lekker simpel en na
afloop gaan we samen naar een hotel, we zitten
in de auto en rijden de parkeerplaats op van het
hotel en *dancing Queen* van Abba knalt door de
speakers...( die had ik uitgezocht voor je
crematie) en ik begin te huilen...je bent er
toch even bij!!!
5 september 2006
15 jaar geleden alweer....het lijkt
gister...ik mis je zo Peter en je onmiskenbare
Dag zussss als je binnenkwam...
Waak je over mij en mijn kindjes...en ik
hou je herrinering levend bij mijn 3 kuikentjes
en laat ze jouw muziek horen als ze dat willen
later.
Donderdag zit ik bij een Tribute voor
Hithouse op Radio Way fm. Ze draaien dan de hele
avond jouw hits en remixen en ik zal vol trots
over je vertellen....mijn geweldige
broer!!
Ik hou van je!!
Je zusje
Dana | 
